Drogendijk 8/A
3207 LE Spijkenisse
telefoonnummer: (0181) 64 45 05

Vroeger, toen Spijkenisse nog geen ziekenhuis had, waren kinderen waarvan dokter Rademacher het nodig achtte dat de amandelen geknipt werden, aangewezen op een keel-, neus- en oorarts. Deze kwam een keer per veertien dagen aar Spijkenisse om zijn 'beulswerk' te verrichten. Zijn ingrepen deed de man in het grote huis op de Voorstraat nummer 18. Dit huis werd bewoond door de familie Van der Meijde. Broers Jan en Pauw, de vlasboeren, en zuster Ma die het huishouden bestierde. Zij behoorden tot de notabelen van het kleine Spikkenis. Jan was zelfs wethouder voor de VVD. Ma was ook de assistente van de specialist.

Ook ik moest er aan geloven. Vaak verkouden, dus was de remedie neus- en keelamandelen eruit. De dokter, die de ingreep moest verrichten, heette Van de Bosch. In mijn ogen een grote man met handen als kolenschoppen. Het was, denk ik, 1944. Het moet mijn vader zijn geweest die mij begeleidde. Voor het markante huis (het grootste en oudste van de Voorstraat) was een hoge stoep. Een grote deur verdeelde de voorpui van het huis in tweeën.

Toen er aan de bel getrokken werd, opende Ma de deur. Ik herinner mij een grote forse vrouw met een fraai wit gesteven schort voor. Er moest gewacht worden voordat ik aan de beurt was. Toen het moment daar was, kreeg ik een schort om en moest in een grote stoel gaan zitten. De dokter kwam op mij af met een vervaarlijke kniptang in zijn knuisten. "Mond open." Zonder één enkele verdoving ging de kniptang in mijn amandelen. Het deed enorm veel pijn.

Het lukte niet in een keer. Ik kreeg het benauwd omdat de geknipte amandelen blijkbaar achter in mijn keel bleven steken. Toen ik opstond voelde ik mij misselijk van pijn. Ik had braakneigingen en meteen daarna spuwde ik de met bloed omgeven amandelen over de tafel met het groene laken vol gesteriliseerde instrumenten. Paniek bij zuster Ma en de dokter. Een ferme klap op mijn kop was het gevolg.

Ik kon vertrekken. Mijn een van pijn vertrokken gezicht ging ik de spreekkamer uit. Buiten stond dokters zwarte Citroën Traction Avant voor de deur. Praten ging haast niet. Ik hing aan de arm van mijn vader en probeerde hem duidelijk te maken dat ik glas wilde. "Glas?", vroeg mijn vader. "Waarom?" Ik maakte hem duidelijk dat ik de banden van de doktersauto wilde lek steken. Zo boos was ik omdat mij zo veel onrecht was aangedaan.

Met mij zullen nog vele honderden kinderen diezelfde gang zijn gegaan. Kinderachtig waren doktoren vroeger niet, maar die neus-, keel- en oorarts in Spijkenisse spande mijns inziens de kroon.

Daniël van Putten

De rubriek 'De Mannetjes vertellen' is tot stand gekomen met medewerking van stichting Oud en Nieuw Spijkenisse.
Dit verhaal is verschenen in de Voorlichtingskrant van 26 april 2044.